Thoughts of Matee

આજે ત્રણ વર્ષ પહેલાની એક ઘટના અહીં તાજી કરવા માગું છું. અમેં દ્વારકાના દરિયા કિનારે સાંજે બેઠાં હતાં. સાંજનું ટાણુ હતું, ઘૂઘવતા સમુદ્રની લહેરો અને પવનની લહેરકીઓની મોજ માણી રહ્યા હતાં ત્યાં થોડી જ વારમાં એક પ્રેમી જોડું અમારી આગળ આવ્યું અને થોડે દુર જ્યાં લહેરો આવતી હતી ત્યાં આવીને પાણીમાં મજા મસ્તી કરી રહ્યું હતું.. એ એમની મસ્તીમાં હતા અને અમે અમારી. સૂર્યાસ્તનો સમય હતો, અમેં એ સોનેરી નજારો નિહાળવામાં વ્યસ્ત થઈ ગયા અને એ લોકો ફોટોગ્રાફીમાં મૂંઝાઈ ગયાં હતાં. મારું ધ્યાન પણ ક્યારેક એમની ફોટોગ્રાફી પ્રવૃત્તિમાં પડતું હતું.. બન્ને જણ અલગ અલગ પોઝ આપી એકબીજાના ફોટો ક્લિક કરતાં અને એ યાદગાર પળોને કેમેરામાં કેદ કરતાં હતાં. પછી બન્ને સેલ્ફી ક્લિક કરતાં હતાં એમાં મારાં ધ્યાનમાં આવ્યું કે સેલ્ફી ક્લિક કરતી વેળાએ એ બન્ને લોકો એકબીજાનો હાથ પકડી લેતાં, અને જેવો ફોટો ક્લિક કરી લે એટલે એકબીજાનો હાથ છોડી દેતા..!! પછી અંધારું થયું એટલે એ લોકો પણ બેસી ગયા અને ક્લિક કરેલા ફોટોઝ જોઈ રહ્યા હતા અને સોશિયલ મીડિયામાં અપલોડ કરતાં હતા. મેં પણ મારા ફોનમાં સોશિયલ મીડિયામાં એ લોકેશન પરની રિસેન્ટ પોસ્ટ જોવી શરૂ કરી...

ખેતરમાં ઘણાં પશુઓ ચરતાં હતાં. એમાં કેટલાંક ઘેટાં બકરાં હતા તો કેટલીક ભેંસ અને ગાયો તથા કેટલાક બળદ અને ઊંટ પણ હતા. બધાં પશુઓમાંથી કેટલીક બકરીઓ દુબળી પણ હતી તો કેટલીક અપંગ પણ હતી. કેટલીક બકરીઓ કાળી હતી તો કેટલીક ધોળી અને કેટલીક કાબર-ચીતરી પણ હતી. કેટલીક ગાય રાતી હતી કેટલીક ધોળી પણ હતી. કેટલીક ભેંસ કાળી હતી તો કેટલીક ભુરી પણ હતી.  કેટલીક ભેંસ શીંગડે ખાંડી હતી તો કેટલીક પૂછડે બાંડી હતી. આમ દરેક પશુઓ વિભિન્ન હતાં છતાં એમને ચરવાની સંપૂર્ણ સ્વતંત્રતા અને સમાન તક હતી. કુદરતે દરેક પશુને પોતાના પેટ પ્રમાણે ક્ષમતા અને ચરવાની સમાન તક આપી હતી. આટલાં પશુઓમાં એકપણ પશુ પોતાના રંગભેદને લઈને ઝગડતાં નહતા. એકપણ પશુ પોતાની દુબળી પરિસ્થિતિ કે અપંગતા ને લઈને કુદરત પાસે વધુ માંગ કરતાં નહતા. એકપણ પશુ એકબીજાને વર્ણભેદને લીધે ઝગડતાં નહતા તથા તમે નીચ કે અમે ઊંચ એમ કહેતા નહતા. કોઈ અપંગ પશુ અન્ય પશુના ભાગનું માંગતા નહતા. કુદરતે દરેક જીવને પેટ આપ્યું છે તો દરેકને પેટ ભરવાની ક્ષમતા પણ આપી જ છે . જે આળસ કરશે તેને ઓછું મળશે જ્યારે વધુ મહેનત કરશે એમને પોતાની મહેનત પ્રમાણે વધુ મળે. મારા મતાનુસાર કથિત બુદ્ધિશાળી માનવજ...